ĕtĭam-tum — Lewis & Short
ĕtĭam-tumand (more rarely) ĕtĭam-tunc,
I conj., even then, till that time, till then, still.
I With imperf. tense (so usually): omnes etiamtum retinebant illum Pericli sucum;
sed erant paulo uberiore filo,Cic. de Or. 2, 22 fin.:
etiamtum vita hominum sine cupiditate agitabatur,Sall. C. 2, 1; id. J. 63, 6:
manebant etiamtum vestigia monentis libertatis,Tac. A. 1, 74:
nam etiamtum Agricola Britanniam obtinebat,id. Agr. 39; Suet. Tib. 42; so with cum, while ... still:
cum isti etiamtum de Sthenio in integro tota res esset,Cic. Verr. 2, 2, 39 fin.;
cum etiamtum,id. ib. 2, 5, 34; Sall. J. 51, 2.—
B The imperf. is sometimes represented by,
1 A part. or adj.:
trepida etiamtum civitate,Sall. J. 40, 4; cf. id. ib. 21, 2; Tac. A. 1, 49:
quam defunctam praetextatus etiamtunc pro rostris laudavit,Suet. Calig. 10:
cum viderem, ne vobis quidem omnibus re etiamtum probata, si, etc.,Cic. Cat. 2, 2, 4.—
2 By the praes. histor.:
narrat, ut virgo ab se integra etiamtum siet,Ter. Hec. 1, 2, 70.—
3 By the pluperf.:
neque is deductus etiamtum ad eam (erat),Ter. Eun. 3, 5, 22. —
II With other tenses (very rare):
illi qui etiamtum, cum misereri mei debent, non desinunt invidere,Cic. Att. 4, 5, 1; cf. App. M. 3, p. 134, 1. Vid. Hand, Turs. II. pp. 596-600.