fĭdĕĭ-committo — Lewis & Short
fĭdĕĭ-committo (also separately fidei committo), mīsi, missum, 3, v. n. and
pater filium praedia alienare prohibuerat, sed conservare liberis et ceteris cognatis fideicommiserat,Dig. 32, 1, 38:
avia nepotibus heredibus institutis fideicommisit, ut solida legata fratribus solverent,ib. 35, 2, 14; 30, 1, 114, § 3:
qui intestato decedit et scit bona sua ad fiscum perventura vacantia, fidei fisci committere potest, ib. § 2: fideicommissa libertas,given by fideicommissum, Gai. Inst. 2, 267; Dig. 40, 5, 1 sq.—Hence, fĭdĕĭcommissum, i, n., a bequest given for the benefit of a third person, by way of request, not of command; and held to be equitably due out of respect to the wish of the testator (cf. legatum):
fideicommissum est quod non civilibus verbis, sed precative relinquitur, nec ex rigore juris civilis proficiscitur, sed ex voluntate datur relinquentis,Ulp. Fragm. 25, 1:
De fideicommissis,Dig. 30-32; Gai. Inst. 2, 246-289; Cod. Just. 6, 42; Suet. Claud. 23; Quint. 3, 6, 70; 9, 2, 74.