fĭdĭcen — Lewis & Short
fĭdĭcen, ĭnis, m.2. fides-cano,
I a luteplayer, lyrist, minstrel, harper:
Socratem fidibus docuit nobilis fidicen,Cic. Fam. 9, 22, 3; id. N. D. 3, 9, 23 (with tibicen); Val. Max. 3, 6, 4; Mart. Cap. 3, § 296.—Poet. transf., a lyric poet:
Latinus,Hor. Ep. 1, 19, 33:
Romanae lyrae,id. C. 4, 3, 23:
lyrae Pindaricae,Ov. P. 4. 16, 28;
and in apposition: doctor Argivae fidicen Thaliae (Apollo),Hor. C. 4, 6, 25.