frēno — Lewis & Short
frēno (fraeno), āvi, ātum, 1 (archaic
frenati equi,Hirt. B. G. 8, 15, 4:
equos,Verg. A. 5, 554; Hor. Ep. 1, 15, 13; cf. Liv. 21, 27:
ora cervi capistris,Ov. M. 10, 125:
colla draconum (Medea),id. ib. 7, 220; cf.
dracones,id. Tr. 3, 8, 3:
frenato delphine sedens Thetis,id. M. 11, 237; cf.:
vecta est frenato pisce Thetis,Tib. 1, 5, 46: frenata acies, i. e. the cavalry (opp. pedestris), Sil. 11, 266.—
(Aeolus ventos) Imperio premit ac vinclis et carcere frenat,Verg. A. 1, 54:
agmina ductor,Sil. 9, 418: cum tristis hiems glacie cursus frenaret aquarum, Verg. G. 4, 136:
alvum frenat brassica,Ser. Samm. 29:
tussim medicamine,id. 17.—
frenatam tot malis linguam resolvimus,Plin. Pan. 66, 5:
qui eas (voluptates) sua temperantia frenavit ac domuit,Liv. 30, 14, 7:
ejus (Clodii) furores, quos nullis jam legibus, nullis judiciis frenare poteramus,Cic. Mil. 28, 77:
spes avidas,Sil. 10, 341:
impetum (scribendi),Phaedr. 4, 25, 7:
dolores corde,to shut up, Sil. 8, 290:
gentes superbas justitiā (Dido),Verg. A. 1, 523; cf.:
Aemoniam (Pelias),Val. Fl. 1, 22:
ne quis temere frenari eos dicere posset, quominus de eo libere querantur,Liv. 26, 29, 7.