fūmo — Lewis & Short
fūmo, āre, v. n.fumus,
acri sulphure montes Oppleti calidis ubi fumant fontibus aucti,Lucr. 6, 748:
late circum loca sulphure fumant,Verg. A. 2, 698:
recenti fossione terram fumare calentem,Cic. N. D. 2, 9, 25:
est animadversum, fumare aggerem, quem cuniculo hostes succenderant,Caes. B. G. 7, 24, 2:
tepidusque cruor fumabat ad aras,Verg. A. 8, 106:
cum fumant altaria donis,Lucr. 6, 752; Hor. C. 3, 18, 8:
fumantes pulvere campos,Verg. A. 11, 908:
equos fumantes sudore,id. ib. 12, 338: quod ita domus ipsa fumabat, smoked, reeked (with banquets), Cic. Sest. 10, 24 (cf. Sen. Ep. 64): et jam summa procul villarum culmina fumant, are smoking (with fires for the preparation of food), i. e. evening approaches, Verg. E. 1, 83.—
si nullus terror, non obruta jam nunc Semina fumarent belli,Sil. 1, 654.