fŭrĭbundus — Lewis & Short
fŭrĭbundus, a, um, adj.furo,
homo ac perditus (Clodius),Cic. Sest. 7, 15:
impetus,id. Phil. 13, 9:
tum ille (Catilina) furibundus: Quoniam, etc.,Sall. C. 31 fin.:
taurus,Ov. M. 13, 871:
ignibus et ventis furibundus fluctuet aër,Lucr. 6, 367:
cum semel accepit solem furibundus (Leo) acutum,Hor. Ep. 1, 10, 17:
latronis impetus crudeles ac furibundos retardare,Cic. Phil. 13, 9, 19:
silentia,Stat. Th. 10, 896.—*
hariolorum et vatum furibundae praedictiones (shortly before: furente modo and furor),Cic. Div. 1, 2, 4.—* Adv.: fŭrĭbunde, furiously:
omnes furibunde concutiens,Hier. in Jesai. 5, 14, 5.