1. fūror — Lewis & Short
fūror, ātus, 1,
I v. dep. a. (act. inf. furasse, Fulg. Myth. 2, 6; sup. furatum, Plaut. Rud. 1, 2, 23; id. Trin. 4, 2, 22: furatus, in pass. signif., App. M. 10, p. 220) [fur], to steal, purloin, pilfer (syn.: latrocinor, clepo, rapio).
I Lit. (class.):
solet haec, quae rapuit et furatus est dicere se emisse,Cic. Verr. 2, 1, 22, § 60:
furatur aliquid aut eripit,id. Off. 2, 11, 40; id. N. D. 2, 63, 157:
pecuniam ex templo,Quint. 3, 6, 41; Suet. Caes. 54.—Absol.:
ad furandum venire,Plaut. Ps. 3, 2, 61; so of pillaging, military raids:
ille robore exercitus inpar, furandi melior,Tac. A. 3, 74 init.;
of literary theft: ut iste in furando manibus suis uteretur,Cic. Verr. 2, 4, 15, § 33:
si ego tuum (librum) ante legissem, furatum me abs te esse diceres,id. Att. 2, 1, 1; cf. Poët. ap. Quint. 8, 3, 29.—
II Transf., in gen., to take away by stealth, remove secretly, to withdraw:
pone caput, fessosque oculos furare labori,Verg. A. 5, 845:
membra,Sil. 10, 74:
sese,id. 14, 561:
vultus veste,i. e. to hide, Sen. Agam. 914:
non enim furatus esse civitatem, non genus suum ementitus dicitur,Cic. Balb. 2, 5:
speciem furabor Iacchi,will represent, personate, Prop. 4 (5), 2, 31.
audiendi facultatem,to obtain by stealth, Amm. 14, 11, 15.