guttur — Lewis & Short
guttur, ŭris, n. (ante-class.; also m. in
I acc. sing. gutturem, Plaut. Mil. 3, 2, 22; id. Aul. 2, 4, 25; Nov. Com. Fragm. v. 118 Rib.), the gullet, throat (cf.:
faux, gula, jugulum): da meo gutturi gaudium,Plaut. Curc. 1, 2, 10; 49:
venter gutturque resident ferias,id. Capt. 3, 1, 8:
guttur homini tantum et suibus intumescit,Plin. 11, 37, 68, § 179:
quis tumidum guttur miratur in Alpibus?Juv. 13, 162: (tamquam si in Alpibus gutturosos homines admireris, ubi tales sunt plurimi scilicet: nam lata et inflata colla habent, Vet. Schol. ad h. 1.): haud modicos tremulo fundens e gutture cantus, Cic. poët. Div. 1, 8, 14: liquidum tenui gutture cantat avis. Ov. Am. 1, 13, 8:
parentis olim si quis impia manu Senile guttur fregerit,Hor. Epod. 3, 1.—In plur.:
fodere guttura cultro,Ov. M. 7, 314:
laqueo ligare guttura,id. ib. 6, 135.—Hence,
II Transf., gluttony:
memorabile magni Gutturis exemplum,Juv. 2, 114.—Comically:
inferior, i. e. anus,Plaut. Aul. 2, 4, 25.