1. gutus — Lewis & Short
gutus (less correctly guttus), i, m.gutta,
qui vinum dabant, ut minutatim funderent, a guttis gutum appellarunt,Varr. L. L. 5, § 124 Müll.:
faginus,Plin. 16, 38, 73, § 185; Gell. 17, 8, 5; Juv. 3, 263; 11, 158; Mart. 14, 52 in lemm.:
cum paterā gutus,Hor. S. 1, 6, 118.