hăbĭtātor, ōris, m.habito,
I a dweller in a house, tenant, occupant:
tuam (domum) in Carinis mundi habitatores Lamiae conduxerunt,Cic. Q. Fr. 2, 3, 7:
inesse aliquem habitatorem in hac caelesti ac divina domo,id. ib. 2, 35, 90:
tumultu habitatorum,Liv. 21, 62, 3 al.:
testa in illa vidit habitatorem magnum,Juv. 14, 311; Sen. Ep. 45, 10; Plin. Pan. 50, 3.—
II Transf., an inhabitant of a country, etc.:
incolae atque habitatores,Cic. N. D. 2, 56, 140:
civitas habitatoribus vacua,Amm. 24, 2, 3:
habitatores pagorum,id. 23, 6, 44:
oppidi,id. 31, 5, 5; 22, 8, 35:
lunae,Macr. Somn. Scip. 1, 11, 7.