1. harmŏnĭa — Lewis & Short
harmŏnĭa, ae (archaic
velut in cantu et fidibus, quae harmonia dicitur,Cic. Tusc. 1, 10, 20; cf.:
harmoniam ex intervallis sonorum nosse possumus: quorum varia compositio etiam harmonias efficit plures,id. ib. 1, 18, 41:
ad harmoniam canere mundum,id. N. D. 3, 11, 27:
numeros et geometriam et harmoniam conjungere,id. Rep. 1, 10; Vitr. 5, 4, 6.—
neque harmoniā corpus sentire solere,id. 3, 118:
nam multum harmoniae Veneris differre videntur,id. 4, 1248.—
te nostra, Deus, canit harmonia,Prud. Cath. 3, 90.