hĭĕmo — Lewis & Short
hĭĕmo, āvi, ātum, 1, v. n. and
ubi piratae quotannis hiemare soleant,Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104:
naviget ac mediis hiemet mercator in undis,Hor. Ep. 1, 16, 71:
assidue in Urbe,Suet. Aug. 72:
tres (legiones), quae circum Aquileiam hiemabant, ex hibernis educit,Caes. B. G. 1, 10, 3:
legionem hiemandi causa collocaret,id. ib. 3, 1:
cupio scire quid agas et ubi sis hiematurus,Cic. Fam. 7, 9, 1:
facies me certiorem, quomodo hiemaris,id. Att. 6, 1 fin.—
atrum Defendens pisces hiemat mare,storms, Hor. S. 2, 2, 17; Plin. 2, 47, 47, § 125; cf.: repente hiemavit tempestas ... totus hiemavit annus ... hiemante Aquilone, Arrunt. ap. Sen. Ep. 114:
delphini vespertino occasu continui dies hiemant Italiae,Plin. 18, 26, 64, § 235.—
decimo sexto Cal. Febr. Cancer desinit occidere: hiemat,Col. 11, 2, 4:
vehementer hiemat,id. ib. 20:
hiemat cum frigore et gelicidiis,id. ib. 78; Plin. 18, 35, 79, § 348.—
decoquunt alii aquas, mox et illas hiemant,Plin. 19, 4, 19, § 55 (for which:
decoquere aquam vitroque demissam in nives refrigerare,id. 31, 3, 23, § 40):
hiemato lacu,id. 9, 22, 38, § 75.