1. hīlum — Lewis & Short
hīlum, i, n.the primitive of nihilum, i. e. ne-hilum and nihil; etym. unknown; acc to Festus: hilum putant esse, quod grano fabae adhaeret, ex quo nihil et nihilum, Paul. ex Fest. p. 101 Müll.; cf.: hilum breve quoddam,
Non. 121, 3; acc. to Varr. L. L. 5, § 111 Müll., perh. kindr. with hillae,
quod valet: nec dispendi facit quicquam,Varr. L. L. 9, § 54; 5, § 111 (Ann. v. 14 Vahl.); cf.: Sisyphus versat Saxum sudans nitendo neque proficit hilum, Poet. ap. Cic. Tusc. 1, 6, 10:
nec defit ponderis hilum,Lucr. 3, 220:
neque hilum,id. 3, 518; 783; 4, 379; cf.
also: neque hilo Majorem interea capiunt dulcedinis fructum,id. 5, 1409.—Without a negative:
aliquid prorsum de summa detrahere hilum,Lucr. 3, 514; id. 4, 515.