illābor — Lewis & Short
illābor (inl-), psus, 3,
I v. dep. n. [inlabor], to fall, slip, slide, glide, or flow into; to fall down, sink down (rare but class.).
I Lit.:
quo (i. e. in stomachum) primo illabuntur ea, quae accepta sunt ore,Cic. N. D. 2, 54, 135; Plin. 5, 29, 31, § 113:
antennis illabitur ebria serpens,Claud. III. Cons. Stil. 367:
notae jugis illabitur Aetnae,id. Rapt. Pros. 3, 330:
si fractus illabatur orbis,should fall in, tumble to ruins, Hor. C. 3, 3, 7:
tepet illabentibus astris Pontus,Stat. Ach. 1, 138:
rapidus fervor, per pingues unguine taedas illapsus,Sil. 14, 427:
conjugis illabi lacrimis, unique paratum scire rogum,to sink down dying, Luc. 5, 281:
qua Nar Tiberino illabitur amni,id. 1, 475. —
II Trop., to flow into, penetrate:
si ea sola voluptas esset, quae quasi titillaret sensus, ut ita dicam, et ad eos cum suavitate afflueret et illaberetur,Cic. Fin. 1, 11, 39:
sensim pernicies illapsa civium in animos,id. Leg. 2, 15, 39:
da, pater, augurium, atque animis illabere nostris,enter into our minds, Verg. A. 3, 89:
animis illapsa voluptas,Sil. 15, 95; with per, id. 11, 400.