ĭmĭtābĭlis — Lewis & Short
ĭmĭtābĭlis, e, adj.imitor,
orationis subtilitas imitabilis illa quidem videtur esse existimanti,Cic. Or. 23, 76; cf. Quint. 10, 1, 61; 10, 2, 12; 19:
tu mihi maxime imitabilis, maxime imitandus videbaris,Plin. Ep. 7, 20, 4:
non imitabile fulmen,Verg. A. 6, 590:
quiddam,Ov. P. 4, 10, 77:
neque est gemma alia imitabilior mendacio vitri,Plin. 37, 8, 33, § 112.—
homines imitabili natura,Vitr. 2, 1, 3.