immūtātĭo — Lewis & Short
immūtātĭo (inm-), ōnis, f.immuto,
verborum,Cic. Ac. 2, 6, 16:
ordinis,id. de Or. 3, 44, 176: si verborum immutationibus utantur, quos appellant tro/pous, id. Brut. 17, 69.—
immutationes nusquam crebriores,i. e. metonymies, id. Or. 27, 94; id. de Or. 3, 54, 207; cf. Quint. 9, 1, 35: faciebat barbarismos immutatione, cum c pro g uteretur, id. 1, 5, 12; cf. ib. 6.