impĭger — Lewis & Short
impĭger (inp-), gra, grum, adj.2. inpiger,
laboriosus, navus, industrius): se praebebat patientem atque impigrum,Cic. Verr. 2, 5, 10, § 27:
in scribendo,id. Fam. 2, 1, 1:
vir ad labores belli,id. Font. 15, 33: ceciditque in strage suorum, Impiger ad letum, Luc. 4, 798:
impiger manu,Tac. A. 3, 20:
mercator,Hor. Ep. 1, 1, 45:
Appulus,id. C. 3, 16, 26:
Hercules,id. ib. 4, 8, 30:
impiger, iracundus, inexorabilis, acer,id. A. P. 121:
equus,Lucr. 5, 883; Hor. C. 4, 3, 4:
Jugurtha ut erat impigro atque acri ingenio,Sall. J. 7, 4:
impigrae mentis experientia,Lucr. 5, 1452: impigrae linguae, ignavi animi, Sall. Or. Licin. ad Pleb. med.:
militia,Liv. 3, 5, 15.— With a partitive gen.:
impiger fluminum Rhodanus,i. e. the swiftest, Flor. 3, 2, 4.— With a respective gen.:
Quirinus impiger militiae,Tac. A. 3, 48.—With inf.:
impiger hostium vexare turmas,Hor. C. 4, 14, 22; Claud. in Ruf. 1, 240. — Adv.: impĭgrē, actively, quickly, readily:
ut de nocte multa impigreque exsurrexi,Plaut. Rud. 4, 2, 10; cf. id. ib. 19:
Marius impigre prudenterque suorum et hostium res pariter attendere,Sall. J. 88, 2:
impigre se movere,Liv. 1, 10, 3:
consulem impigre milites secuti sunt,id. 2, 47, 2:
impigre promissum auxilium,id. 3, 8, 4.— Comp. and sup. in the adj. and adv. seem not to occur.