impŏlītus — Lewis & Short
impŏlītus (inp-), a, um, adj.2. in-politus,
structurae lapidum impolitorum,Quint. 8,63. —
orationes Catonis valde laudo, significant enim quandam formam ingenii, sed admodum impolitam et plane rudem,Cic. Brut. 85, 294; cf.:
genus hebes atque impolitum,id. de Or. 2, 31, 133:
Timaeus ipsa compositione verborum non impolitus,id. ib. 2, 14, 58:
grammaticus,Quint. 1, 5, 7:
impolitae vero res et acerbae si erunt relictae, efferent se aliquando, etc.,i. e. unfinished, Cic. Prov. Cons. 14, 34. — * Adv.: impŏlītē, without ornament:
tibi breviter impoliteque dicenti,Cic. de Or. 1, 49, 214.