imprō^prĭus — Lewis & Short
imprō^prĭus (inpr-), a, um, adj.2. in-proprius,
I not befitting a thing, unsuitable, improper (post-Aug.):
nec improprium nec inusitatum nomen,Quint. 8, 4, 16; cf.
cognomen,Plin. 37, 8, 37, § 116:
verba,Quint. 8, 3, 57:
tropus maxime improprius,id. 8, 6, 37.—Neutr. as subst.: impropri-um, i, something improper, impropriety, faultiness: ei (proprietati) contrarium est vitium; id apud nos improprium, a)/kuron apud Graecos vocatur, quale est:
Tantum sperare dolorem,Quint. 8, 2, 3:
sciam us, nihil ornatum esse, quod sit improprium,id. 8, 3, 15; 1, 5, 46.—In plur., Quint. 1, 8, 13; 2, 5, 10; 10, 3, 20; 12, 10, 42. — Adv.: im-propriē, improperly, Plin. 8, 10, 10, § 29; Gell. 6, 6, 2; 17, 1, 1.