in-congrŭus — Lewis & Short
in-congrŭus, a, um, adj.,
I inconsistent, incongruous, unsuitable = incongruens, inconveniens (post-class.):
quam incongruo ambitu amplectar,Val. Max. 4, 1, 12:
inter se propositiones,App. Dogm. Plat. 3; Veg. Mil. 2, 19; Symm. ep. 4, 8.—Adv.: incon-grŭē, unsuitably, Macr. S. 5, 13; Aug. ad Hier. ep. 17.