jūbĭlo, āvi, ātum, 1, v. n. and
I a. [jubilum], to shout, to raise a shout of joy:
quiritare, jubilare,Varr. L. L. 6, § 68 Müll.: aliquem, to call out to a person: io buccol quis me jubilat? Poet. ib.:
jubilate Deo,Vulg. Psa. 99, 4:
in conspectu regis Domini,id. ib. 99, 6.