jūcundus — Lewis & Short
jūcundus (jōcundus), a, um, adj.jocus,
I pleasant, agreeable, delightful, pleasing (syn.: gratus, blandus;
class.): est mihi jucunda in malis et grata in dolore vestra erga me voluntas,Cic. Cat. 4, 1, 1:
comes,id. ib. 4, 6, 11:
id vero militibus fuit pergratum et jucundum,Caes. B. C. 1, 86:
verba ad audiendum,Cic. de Or. 1, 49, 213:
jucunda captat praemia,Hor. Epod. 2, 36:
sine amore jocisque nil est jucundum,id. Ep. 1, 6, 66; id. S. 2, 6, 62:
Crispi jucunda senectus (i. e. senex jucundus),Juv. 4, 81:
aqua potui jucunda,Plin. 6, 32, 37, § 203:
agri,Cic. Agr. 2, 16, 40.—Absol.:
pro jucundis aptissima quaeque dabunt di,Juv. 10, 349.—Comp.:
officia jucundiora,Cic. Fam. 4, 6, 1:
bonum jucundius vita,Juv. 13, 180.—Sup.:
jucundissimi ludi,Plaut. Poen. 1, 1, 78:
conspectus vester est mihi multo jucundissimus,Cic. de Imp. Pomp 1, 1.—Adv.: jūcundē, agreeably, delight fully:
vivere,Cic. Cael. 6, 13:
cantare et psallere,Suet. Tit. 3:
herba jucunde olet,Plin. 20, 17, 69, § 177.—Comp.:
bibere jucundius,Cic. Tusc. 5, 34, 97:
vivere,id. Fin. 1, 21, 72; 1, 18, 57.—Sup.:
vivere,Cic. Fin. 2, 22, 70:
loqui,Val. Max. 7, 2, 8 ext.; 6, 2, 11 ext.