jūdĭco — Lewis & Short
jūdĭco, āvi, ātum, 1 (judicassit for judicaverit, v. a.judex,
Cic. Leg. 3, 3, 6),si recte et ordine judicaris,Cic. Rosc. Am. 48, 138:
cum magistratus judicassit,id. Leg. 3, 3, 6:
ordo alius ad res judicandas postulatur,id. Div. in Caecil. 3, 8:
aliquid contra aliquem,id. Fl. 4, 11:
judicare, deberi viro dotem,id. Caecin. 25 fin.:
homo in rebus judicandis spectatus et cognitus,Cic. Verr. 1, 10, 29:
judicantem vidimus Aeacum,Hor. C. 2, 13, 22:
ad judicandum evocari,Suet. Galb. 14:
ne aut spoliaret fama probatum virum, si contra judicavisset,Cic. Off. 3, 19, 77:
de bene meritis civibus potestas judicandi,id. Mil. 2, 4:
res,id. Phil. 1, 8, 20; Cic. Verr. 2, 2, 31, § 76:
ex aequo et bono,id. Caecin. 23, 63:
mihi tris hodie litis judicandas dicito,Plaut. Merc. 2, 2, 10.—With kindred acc.: inclytum judicium, Poët. ap. Cic. Div. 1, 50, 114. —Esp.,
quo jam diu sum judicatus,Plaut. Men. 1, 1, 20:
judicati atque addicti,Liv. 6, 34, 2; 6, 14, 10:
judicatum pecuniae,id. 6, 14, 3:
quoad vel capitis vel pecuniae judicasset privato,id. 26, 3, 8:
quique judicati pecuniae in vinculis essent,id. 23, 14, 3:
judicare aliquem pecuniae,to fine, Gell. 20, 1, 47:
alicui perduellionem judicare,Liv. 1, 26.—
aliquid oculorum fallacissimo sensu,Cic. Div. 2, 43, 91:
quod egomet multis argumentis jam antea judicāram,id. Fam. 3, 4, 1:
sic statuo et judico, neminem, etc.,id. de Or. 2, 28, 22.—
judicetur non verbo sed re, non modo non consul, sed etiam, hostis Antonius,Cic. Phil. 3, 6, 14:
Deiotarum unum fidelem populo Romano,id. ib. 11, 13, 34:
cujus rei exemplum pulcherrimum judicarem,Caes. B. G. 7, 77.—
de itinere ipsos brevi tempore judicaturos,Caes. B. G. 1, 40.—
nam ego ad Menaechmum nunc eo, cui jam diu Sum judicatus (al. quo),Plaut. Men. 1, 1, 20:
judicata pecunia,Val. Max. 4, 1, 8.—Hence, jūdĭ-cātus, a, um, P. a., decided, determined:
mihi judicatum est deponere illam personam,I am determined, Cic. Fam. 7, 33, 2:
res judicata,a decided matter taken as a precedent for other cases, id. Top. 5, 28; Quint. 5, 2, 1:
infirmatio rerum judicatarum,Cic. Agr. 2, 3, 8.—Also, sentenced, condemned:
judicatum duci,Cic. de Or. 2, 63. —Hence, subst.: jūdĭcātum, i, n., a matter judged or decided; a decision, judgment, precedent, authority:
judicatum est id, de quo sententia lata est, aut decretum interpositum,Auct. Her. 2, 13, 19:
judicatum est, de quo ante jam sententia alicujus ... constitutum est,Cic. Inv. 2, 22, 68; id. Flac. 20, 48:
quamvis postea judicatum fiat, tamen actio data non intercidit,Dig. 27, 3, 21.—
solvere,Cic. Quint. 13, 44; 7, 29.—Adv.: jūdĭcātō, deliberately (post-class.), Gell. 14, 1.