lec — Walde–Hofmann
lec(c)ator ‘gulösus’ Gl. (vgl. lectuósus Virg. gramm. p. 28, 2 (für lecc- in Anlehnung an alleetäre usw., Svennung Kl. Beitr. 60): von *leccüre „lecken“ aus westgerm. *likkön (Meyer-Lübke n. 5027, s. lingö), — [Walde–Hofmann, s.v. lec, p. 809]