lŏcū^plēto — Lewis & Short
lŏcū^plēto, āvi, ātum, 1, v. a.locuples,
homines fortunis,Cic. Agr. 2, 26:
maxima auri argentique praeda locupletatus,id. Rep. 2, 24, 44; Cic. Verr. 2, 5, 31, § 80:
Africam equis, armis, viris, pecunia,Nep. Hamilc. 4, 1:
cives,Cic. Rep. 2, 9, 15:
celeriter locupletari,to grow rich, Col. 6 praef. § 4.—
sapientem locupletat ipsa natura,Cic. Fin. 2, 28, 90:
ipsam eloquentiam graviorum artium instrumento,id. Brut. 97, 331:
templum picturis,i. e. to decorate, adorn, id. Inv. 2, 1.