mĕrācus — Lewis & Short
mĕrācus, a, um, adj.merus,
I pure, unmixed, esp. of wine (class.).
I Lit.:
vinum meracius,Cic. N. D. 3, 31, 78:
uva,Prop. 2, 24 (3, 31), 27.—
B Transf., of other things:
helleborum,Hor. Ep. 2, 2, 137; cf. Pers. 4, 16.—
II Trop.:
libertas,Cic. Rep. 1, 43, 66:
meracissimus scientiae fons,Sid. Ep. 3, 10.—Hence, adv.: mĕrācē, purely, without mixture (post-Aug.):
minus, sed meracius bibere,Cels. 1, 3:
rubere,Sol. 33, 18.—Transf.:
purius, meracius amare,Sid. Ep. 4, 1.