mors — Lewis & Short
mors, tis, f.root mor, v. morior (
dat. morte, Varr. ap. Gell. 24),I death in every form, natural or violent (syn.: letum, nex).
I Lit.:
omnium rerum mors est extremum,Cic. Fam. 6, 21, 1:
mors ultima linea rerum est,Hor. Ep. 1, 16, 79:
mortem sibi consciscere,to kill one's self, Cic. Verr. 2, 3, 56, § 129:
obire,to die, id. Phil. 5, 17, 48;
Plaut Aul. prol. 15: nam necessest me ... cras mortem exequi,id. Ps. 4, 2, 38:
certae occumbere morti,to submit to, Verg. A. 2, 62:
aliquem ad mortem dare,to put to death, kill, Plaut. Am. 2, 2, 177:
morti,Hor. S. 2, 3, 197:
aliquem morte multare,Cic. Tusc. 1, 22, 50; so,
per vim,Cic. Verr. 2, 1, 5, § 14:
morte multatus,id. Tusc. 1, 40, 97; Tac. A. 6, 9; Plin. Ep. 8, 14, 15; Lact. 2, 9, 24:
morte punire,Plin. Ep. 8, 14, 12; Tac. A. 4, 44; 11, 18:
mortis poena,Cic. Cat. 4, 4, 7:
morti addici,id. Off. 3, 10, 45:
omne humanum genus morte damnatum est,Sen. Ep. 71, 15:
Antonius civium suorum vitae sedebat mortisque arbiter,Sen. Polyb. 16, 2:
vitae et mortis habere potestatem,Vulg. Sap. 16, 13:
illata per scelus,assassination, Cic. Mil. 7, 17:
ad mortem se offerre pro patriā,id. Tusc. 1, 15, 32: afferre, Serv. ap. Cic. Fam. 4, 12, 2:
multare aliquem usque ad mortem,Ter. Ad. 1, 2, 9:
morte cadere,Hor. C. 4, 2, 15: morte acerbissimā affici, Serv. ap. Cic. Fam. 4, 12, 2:
multare,id. de Or. 1, 43, 100:
ad mortem duci,id. Tusc. 1, 42, 100:
cui legatio ipsa morti fuisset,brought death, id. Phil. 9, 1, 3:
imperfecta,blindness, Stat. Th. 11, 582: morte suā mori, to die a natural death:
bella res est, mori suā morte,Sen. Ep. 69, 6:
mors suprema,Hor. Ep. 2, 2, 173; Sil. 5, 416: mortis fine, Boëth. Consol. 2, 7: quae rapit ultima mors est, Lucil. ap. Sen. Ep. 24, 20: proximus morti = moriens, Aug. Civ. Dei, 22, 8; App. M. 1, 72; cf.:
morti vicinus,Aug. Serm. 306, 10; Hier. in Joel, 1, 13 al.; cf.:
cui, mors cum appropinquet,Cic. Fin. 5, 11, 31:
cujus aetati mors propior erat,Sall. H. 2, 41, 9:
adpropinquante morte,Cic. Div. 1, 30, 64 sq.:
ut prorogetur tibi dies mortis,Sen. Ben. 5, 17, 6:
circa mortis diem,id. Ep. 27, 2:
mansurum est vitium usque ad diem mortis,Cels. 7, 7, 15 init.—Poet.:
mors sola fatetur quantula sint hominum corpuscula,Juv. 10, 173. —In plur.:
mortes, when several persons are spoken of: praeclarae mortes sunt imperatoriae,Cic. Fin. 2, 30, 97; so Hor. S. 1, 3, 108:
meorum,Plin. Ep. 8, 16, 1:
perdere mortes,to throw away lives, to die in vain, Stat. Th. 9, 58:
hinc subitae mortes,Juv. 1, 144.—Also of different forms or modes of death:
omnīs per mortīs,Verg. A. 10, 854; cf.:
omni imagine mortium,Tac. H. 3, 28; Sen. Clem. 1, 18, 2.—Rarely of an abstract thing:
fere rerum omnium oblivio morsque memoriae,death, total loss, Plin. 14, 22, 28, § 142.—
B Personified.
1 Mors, a goddess, the daughter of Erebus and Nox, Cic. N. D. 3, 17, 44; Verg. A. 11, 197; Hyg. Fab. praef.—
2 (Eccl. Lat.) = eum qui habebat mortis imperium, id est, diabolum, Vulg. Heb. 2, 14; id. Isa. 28, 15; cf.:
ero mors tua, o mors,id. Hos. 13, 14; id. Apoc. 6, 8.—
II Transf.
A A dead body, corpse (mostly poet.): morte campos contegi, with corpses, Att. ap. Non. 110, 31:
mortem ejus (Clodii) lacerari,body, corpse, Cic. Mil. 32, 86; Cat. 64, 362; Prop. 3, 5, 22:
vitis, quam juxta hominis mors laqueo pependerit,Plin. 14, 19, 23, § 119; Stat. Th. 1, 768.—Hence, jestingly, of an old man:
odiosum est mortem amplexari,a corpse, a skeleton, Plaut. Bacch. 5, 2, 33.—
B Like fo/nos, the blood shed by murder:
ensem multā morte recepit,Verg. A. 9, 348.—
C That which brings death (of missiles), a deadly weapon (poet.):
mille cavet lapsas circum cava tempora mortes,Stat. Th. 6, 792; Luc. 7, 517:
per pectora saevas Exceptat mortes,Sil. 9, 369.—Of a sentence or threat of death:
ut auferat a me mortem istam,Vulg. Ex. 10, 17;
of terrible pangs and anxieties: contritiones mortis,id. 2 Reg. 22, 5:
dolores mortis,id. Psa. 18, 4; 116, 3;
of a cruel and murderous officer: aderat mors terrorque sociorum et civium lictor Sestius,Cic. Verr. 2, 5, 45, § 118.—
D Esp. (eccl. Lat.):
mors secunda,the second death, future punishment, Vulg. Apoc. 2, 11; 20, 6; 14:
mors alone,id. 1 Joh. 5, 16; also spiritual death, that of a soul under the dominion of sin:
stimulus mortis peccatum est,id. 1 Cor. 15, 56; Rom. 8, 6 et saep.; cf. Lact. 7, 10 fin.