naufrăgĭum — Lewis & Short
naufrăgĭum, ii, n.for navifragium, from navis-frango,
I a shipwreck.
I Lit.:
multi naufragia fecerunt,Cic. Fam. 16, 9, 1:
naufragio perire,id. Deiot. 9, 25:
naufragio interire,Caes. B. C. 3, 27:
naufragio interceptus,Tac. A. 14, 3; Flor. 3, 10, 7:
nullum conferri posse Naufragium velis ardentibus,Juv. 12, 22:
pati,Sen. Herc. Oet. 118.—Prov.:
naufragia alicujus ex terrā intueri,to behold the ruin of others from a position of safety, Cic. Att. 2, 7, 4 (cf. Lucr. 2, 1):
naufragium in portu facere,i. e. to fail when on the verge of success, Quint. Decl. 12, 23.—
B Poet., transf.
1 A storm:
naufragiis magnis multisque coörtis,Lucr. 2, 552.—
2 The remains of a shipwreck, a wreck:
Eurus Naufragium spargens operit freta,Sil. 10, 323.—
II Trop., shipwreck, ruin, loss, destruction:
naufragium fortunarum,Cic. Rab. Perd. 9, 25:
luculenti patrimonii,id. Phil. 12, 8, 19:
rei familiaris,id. Fam. 1, 9, 5:
cum Gallica gens per Italiam naufragia sua latius traheret,defeats, Flor. 1, 13, 19: tabula ex naufragio, lit. a plank on which a shipwrecked person saves himself; hence, a means of deliverance, a solace, Cic. Att. 4, 18, 3.—
B Transf., the shattered remains, a wreck:
naufragia Caesaris amicorum,Cic. Phil. 13, 2, 3: colligere naufragium rei publicae. id. Sest. 6, 15:
credo mollia naufragiis litora posse dari,Ov. P. 1, 2, 62; 2, 9, 9.