nautĭcus — Lewis & Short
nautĭcus, a, um, adj., = nautiko/s,
I of or belonging to ships or sailors, ship-, nautical:
inhibere est verbum totum nauticum,Cic. Att. 13, 21, 3:
exuviae nauticae,id. Imp. Pomp. 18, 54:
scientia nauticarum rerum,Caes. B. G. 3, 8; cf. Cic. N. D. 2, 60 152:
clamor,Verg. A. 3, 128. panis, Plin. 22, 25, 68, § 138:
pecunia,Dig. 45, 1, 122.—
II Subst.: nautĭci, ōrum, m., sailors, seamen:
Macrin nautici vocant,Liv. 37, 28; 41, 3; Plin. 16, 37, 70, § 178.