ŏb-armo — Lewis & Short
ŏb-armo, āvi, ātum, 1,
I v. a., to arm (poet. and post-class.).
I Lit.:
securi Dextras,Hor. C. 4, 4, 20:
clipeo filium,Aus. Epigr. 25, 1:
manus impias contra aliquem,App. M. 9 init.—
II Trop.:
perfrictis oculis, et obarmatis ad vigilias,App. M. 2, p. 125, 28.