ob-do — Lewis & Short
ob-do, dĭdi, dĭtum, 3,
I v. a., to put, place, or set one thing before another; to put against; to shut, close, fasten, etc.: obdere, opponere vel operire, Paul. ex Fest. p. 191 Müll. (not in Cic. or Cæs.):
pessulum ostio obdo,slip the bolt, Ter. Eun. 3, 5, 55:
forem obdo,shut, Plaut. Cas. 5, 2, 15:
obde forem,Ov. A. A. 3, 587:
obditis a tergo foribus,Tac. A. 13, 5; Ter. Heaut. 2, 3, 37; Ov. F. 1, 28:
fores obditae ferratis trabibus,Plin. 6, 11, 12, § 30:
Propontidis fauces Porcius Cato sic obditis navibus quasi portam obseravit,placed opposite, Flor. 3, 6, 10:
auribus ceram obdere,Sen. Ep. 31, 2:
feralibus amiculis instrictus atque obditus,enveloped, wrapped in, App. M. 10, p. 244:
capillos in mutuos nexus obdere,id. ib. 3, p. 137.— Poet., to expose:
hic nulli malo latus obdit apertum,exposes an unguarded side to no evil-minded person, Hor. S. 1, 3, 59.