obtūtus — Lewis & Short
obtūtus, ūs, m.obtueor,
I a seeing, looking at or upon any thing (class., but in prose always with oculorum, unless this word is obviously supplied by the context; cf. aspectus): obtutu quasi obtuitu a verbo tuor quod significat video, Paul. ex Fest. p. 187 Müll.:
oculorum,Cic. de Or. 3, 5, 17; so id. Univ. 8; id. N. D. 3, 4, 9:
obtutum aliquo figere, id. poët. N. D. 2, 42, 107: dum stupet, obtutuque haeret defixus in uno,Verg. A. 1, 495:
obtutu tacito stetit,id. ib. 12, 666:
defixa Latinus Obtutu tenet ora,id. ib. 7, 249: oculi in uno obtutu defixi, Sen. de Ira, 3, 4 init.—Trop.:
in obtutu malorum,in the contemplation of, Ov. Tr. 4, 1, 39.—In plur.:
nil intecurrens obtutibus,Prud. Hamart. 915.—
II (Late Lat.) The eye: quis ita gemino obtutu eluminatus. Sid. Ep. 8, 11.—More freq. in plur.:
ita videri nostris obtutibus constitutis,Amm. 20, 3, 12; 24, 6, 8:
humi prostrati sub obtutibus ejus,id. 17, 8, 5.