omnĭpŏtens — Lewis & Short
omnĭpŏtens, ntis, adj.omnis-potens,
pater,Ov. M. 1, 154.—Absol.:
arcuit omnipotens,Ov. M. 2, 505; so,
annuit omnipotens,id. ib. 14, 816: Neptunus, Turp. ap. Cic. Tusc. 4, 34, 73:
regina,i. e. Juno, Val. Fl. 1, 81:
fortuna,Verg. A. 8, 334:
Juppiter,Val. Max. 1, 6, 12 init.—Comp.:
nam si ideo omnipotens Pater, qui Filium habet, omnipotentior ergo esse potuit, si plures haberet,Ambros. Fide, 4, 8, § 85.— Sup.:
deus ille omnipotentissimus,Macr. Somn. Scip. 1, 17 med.; Aug. Conf. 1, 4: creator, id. Civ. Dei, 21, 9.—Very freq. in eccl. Lat., with Dominus, Deus, etc.; and as subst.: Omnĭpŏtens, ntis, m., the Almighty:
Omnipotens nomen ejus,Vulg. Exod. 15, 3: nec Omnipotens subvertet judicium, id. Job, 34, 12.—Hence, adv.: om-nĭpŏtenter, almightily, omnipotently, Aug. Civ. Dei, 14, 27 init.