pĕcūlātus — Lewis & Short
pĕcūlātus (PEQVLATVS, Lex Apparit.,
I v. in the foll.), ūs, m. peculor.
I Lit., an embezzlement of public money, peculation:
peculatus furtum publicum a pecore dictum, sicut et pecunia, eo quod antiqui Romani nihil praeter pecora habebant,Fest. p. 212 Müll.:
perfidia et peculatus ex urbe si exulant,Plaut. Pers. 4, 4, 7; Cic. Phil. 12, 5, 12:
peculatum facere,id. Rab. Perd. 3, 8:
accusari peculatus,Auct. Her. 1, 12, 22:
peculatus damnari,Cic. Fl. 18, 43; Liv. 33, 47:
SINE MALO PEQVLATV, Lex Apparit. Grut. 628: judices qui peculatu provincias quassavissent, Cod. Th. 9, 28, 1: ad legem Juliam peculatus,Dig. 48, tit. 48.—
II Transf., of the caprice of love: perfidiosus est Amor. Si. Ergo in me peculatum facit, Plaut. Cist. 1, 1, 73.