perdĭtor — Lewis & Short
perdĭtor, ōris, m.id.,
I a ruiner, destroyer (rare but class.):
perditor rei publi cae,Cic. Planc. 36, 89; id. Vatin. 3, 7: vexa tor et perditor, id. Pis. 34, 84:
afflictor et perditor ordinis,id. ib. 27, 64:
hominum,Lact. 2, 14, 8.