perdŭellĭo — Lewis & Short
perdŭellĭo, ōnis, f.perduellis.
qui perduellionis reus est, hostili animo adversus rempublicam vel principem animatus est,Dig. 48, 4, 11; Cic. Pis. 2, 4:
(Clodius) actionem perduellionis intenderat (for causing the execution of the Catilinarians who were Roman citizens),id. Mil. 14, 36:
perduellionis judicium,id. Rab. Perd. 3, 10: tum Sempronius, perduellionis se judicare Cn. Fulvio dixit, that he accused Fulvius of high-treason (for allowing himself to be defeated), Liv. 26, 3:
duumviros, qui Horatio perduellionem judicent, secundum legem facio (for killing his sister, which was regarded as a usurpation of the prerogative of punishment, and hence as a crime against the state),Liv. 1, 26:
diem perduellionis alicui dicere,Suet. Caes. 12; cf. Liv. 43, 16; Val. Max. 6, 5, 3.—*