pĕrĭmo — Lewis & Short
pĕrĭmo (orig. form pĕrĕmo, Cato ap. 3, v. a.per-emo,
Fest. p. 217 Müll.), ēmi, emptum (emtum),syn.: perdo, deleo): penitus materiem omnem,Lucr. 1, 226:
sensu perempto,Cic. Tusc. 1, 37, 89: luna subito perempta est, was taken away, i. e. vanished, disappeared, id. poët. Div. 1, 11, 18:
divum simulacra peremit fulminis ardor,id. ib. 1, 12, 19:
Troja perempta,destroyed, ruined, Verg. A. 5, 787:
corpus macie,Liv. 2, 23; cf. id. 38, 21: ne quid consul auspici peremat, should hinder, prevent, Cato ap. Fest. p. 217 Müll.:
reditum,Cic. Planc. 42, 101:
nisi aliqui casus consilium ejus peremisset,id. Off. 3, 7, 33:
si causam publicam mea mors peremisset,id. Sest. 22, 49; id. Fragm. ap. Non. 450, 5:
perimit urbem incendio,Vulg. Jos. 11, 11.—Absol.:
sin autem (supremus ille dies) perimit ac delet omnino, quid melius, quam? etc.,Cic. Tusc. 1, 49, 117.—
trucido): perempta et interempta pro interfectis poni solet a poëtis,Fest. p. 217 Müll.; Lucr. 3, 886:
crudeli morte peremptus,Verg. A. 6, 163:
aliquem caede,id. ib. 9, 453:
sorte,id. ib. 11, 110: hunc, ubi tam teneros volucres matremque peremit (trans. from Homer), Cic. poët. Div. 2, 30, 64; Ov. M. 8, 395:
conceptum abortu,Plin. 3, 44, 69, § 172:
caedes fratrum indigne peremptorum,Just. 7, 6.