2. proelĭum — Lewis & Short
proelĭum (prael-), ii, n.etym. dub.; perh. for provilium, pro-dvilium; cf. duellum (bellum),
I a battle, combat (class.; syn.: pugna, dimicatio).
I Lit.: induperatores pugnare ac proelia obire,
Lucr. 4, 967: non proeliis, neque acie bellum gerere,
Sall. J. 54, 5: exitus proeliorum,
Cic. Fam. 6, 4, 1: proelium facere,
to engage, id. Tusc. 4, 19, 43: inire,
Liv. 25, 38: committere cum aliquo,
Cic. Div. 1, 35, 77: redintegrare,
Caes. B. G. 1, 25: restituere,
id. ib. 53: conficere,
Hirt. B. G. 8, 28: miscere,
Prop. 4 (5), 1, 28. proelio dimicare cum hoste,
Cic. N. D. 2, 2, 6: proeliis decertare,
id. Prov. Cons. 13, 33: proelium sumere,
to join battle, engage, Tac. H. 2, 42: singulare,
single combat, Aus. Per. Iliad. 7: Punica passi proelia,
the wars with Carthage, Juv. 14, 162.—
B Transf.
1 Of animals (poet.): proelia dant cervi,
Verg. G. 3, 265: (taurorum),
id. ib. 3, 220; cf. Hor. C. 3, 20, 4; 3, 13, 5.—
2 Of inanimate subjects (poet.): ventorum proelia,
Verg. G. 1, 318.—
3 A warrior: Colchis flagrantes adamantina sub juga tauros Egit et armigera proelia sevit humo,
Prop. 3, 11 (4, 10), 10: trepidum si Martis operti agricolam infandis condentem proelia sulcis expediam,
Stat. Th. 1, 8.—
II Trop.
A Contest, strife (class.): proelia te meā causā sustinere,
Cic. Fam. 9, 11, 2: committere proelia voce,
Ov. M. 5, 307; id. Am. 1, 8, 96.—Humorously, of a struggle with food and drink: in eo uterque proelio potabimus,
Plaut. Men. 1, 3, 3: sed quid cessamus proelium committere?
id. Pers. 1, 3, 32.—
B In mal. part., Prop. 2, 1, 45: veneris,
App. M. 5, p. 168, 6.