1. pūbes — Lewis & Short
pūbes and pūber (cf. pūbis, ĕris, Caes. ib.), ĕris, adj.root pu-, to beget; in Sanscr. putras, son; pumans, man; cf.: puer, pūpa, putus, etc.,
Prisc. p. 707 P.; alsopubes et puber qui generare potest: is incipit esse a quattuordecim annis: femina a duodecim viri potens, sive patiens, ut quidam putant,Fest. p. 250 Müll.; Crass. ap. Cic. de Or. 2, 55, 224:
filii,Cic. Off. 1, 35, 129: priusquam pubes esset, Nep. Dion, 4, 4:
ad puberem aetatem,Liv. 1, 3.—
adulescens, ephebus): omnes puberes armati convenire consuerunt,Caes. B. G. 5, 56; id. B. C. 2, 13; 3, 9; Sall. J. 26, 3; 54, 6; Tac. A. 13, 39.—Sing. collect.:
omnem Italiae pubem commiserat,Cic. Mil. 23, 61; Liv. 1, 9, 6; Suet. Ner. 43; Tac. H. 2, 47.— Rarely, of one person, a youth:
ne praejudicium fiat impuberi per puberis personam,Dig. 37, 10, 3, § 8.—
folia,Verg. A. 12, 413:
uvae,Front. Ep. ad M. Caes. 4, 4 Mai.