sēmĭ-rŭtus — Lewis & Short
sēmĭ-rŭtus, a, um, adj.ruo,
freq. in the historians, esp. in Liv.): murus,Liv. 31, 26; 32, 17:
tecta,id. 10, 4; Luc. 1, 24:
vallum,Tac. A. 1, 61:
castella,Liv. 28, 44; Tac. A. 4, 25:
urbs,Liv. 5, 49; 31, 24:
plus negotii fuit cum semirutā Karthagine quam cum integrā,Flor. 2, 15, 13:
patria,Liv. 26, 32 et saep.:
telae confuso stamine,half-torn, Claud. Rapt. Pros. 3, 155. —Neutr. plur. as subst.: sēmĭrŭta, ōrum, n.:
partim per semiruta partim scalis integros muros transcendere,the halfdemolished parts of the wall, Liv. 36, 24, 6 (dub.;
Weissenb. semirutos): semiruta moenium,App. Flor. 2, p. 350, 30.