sĕrēno — Lewis & Short
sĕrēno, āvi, ātum, 1, v. a.id.,
I to make clear, fair, or serene, to clear up (poet.; syn. tranquillo).
I Lit.:
vultu, quo caelum tempestatesque serenat (Juppiter),Verg. A. 1, 255:
axem,Sil. 12, 637:
Olympum,id. 12, 665:
glauca terga aquae, Claud. de Apono, 36: domum largo igne,to ligth up, Stat. Achill. 1, 120.—Absol.: luce serenanti, in bright, clear daylight, * Cic. poët. Div. 1, 11, 18.—
B Impers.:
cum serenat,when it is clear, Min. Fel. 32, 4.—
II Trop.:
spem fronte serenat,Verg. A. 4, 477;
for which: tristia fronte,Sil. 11, 368; cf.:
nubila animi,Plin. 2, 6, 4, § 13.