sermōcĭnātĭo — Lewis & Short
sermōcĭnātĭo, ōnis, f.sermocinor,
I a conversation, disputation, discussion (very rare): sermones hominum assimulatos dicere dialo/gous malunt, quod Latinorum quidam dixerunt sermocinationem, Quint. 9, 2, 31:
sermocinatio alicujus aliquā de re,Gell. 19, 8, 2.—In rhet.:
sermocinatio est, cum alicui personae sermo attribuitur et is exponitur cum ratione dignitatis,Auct. Her. 4, 52, 65; cf. id. 4, 43, 55; Vulg. Prov. 3, 32.