1. Sertor — Lewis & Short
Sertor, ōris, m.,
I a Latin prœnomen [of disputed origin; perh. 2. sero],
Fest. p. 340, 22 Müll.; cf. Auct. Praenom. post Val. Max. p. 746 Kempf.
2. Sertor — Walde–Hofmann
Sertor (seit CIL. I? 2443), Sertörius (seit Cic., ebenso Sertöriànus, Sertörinus Inschr.) bleibt als etrusk. fern (Schulze EN, 230, Fraenkel RE. 32, 1653). Lit. apsirti „umzingeln, umgeben“ nicht nach Specht KZ. 55, 22. hierher, sondern nach Fraenkel Mél. Boisaeq I 355f. (vgl. D. 13, 165£, Buga KS. 1,280) zu gr. pew, ai. sisarti. — Fern bleibt auch der Name der Serben „Mitglieder einer idg. Großfamilie“ (IJ. 19, 252 … — [Walde–Hofmann, s.v. Sertor, p. 1429]
3. Sertor — Walde–Hofmann
Sertor, Sertörius, Sertöriänus, Sertórimus 1I 523 — [Walde–Hofmann, s.v. Sertor, p. 1771]