tĕpĕfăcĭo — Lewis & Short
tĕpĕfăcĭo, fēci, factum, 3 (
is ejus (solis) tactus est, non ut tepefaciat solum, sed etiam saepe comburat,Cic. N. D. 2, 15, 40:
corpus,Plin. 15, 4, 5, § 19:
ova,id. 10, 33, 49, § 92:
linteum,Cels. 3, 6 med.:
in matris jugulo ferrum acutum,Hor. S. 2, 3, 136.—Pass.:
medicamentum semper ante tepefieri convenit,Cels. 6, 7:
insecta tepefiunt,Plin. 11, 6, 5, § 13.— Part. perf.:
umor mollitur tepefactus et tabescit,Cic. N. D. 2, 10, 26; id. Tusc. 5, 13, 37; id. Sen. 15, 51; Varr. R. R. 2, 1, 23; Lucr. 6, 322; Plin. 19, 1, 3, § 17; Verg. A. 9, 419.