testĭfĭcor — Lewis & Short
testĭfĭcor, ātus, 1,
I v. dep. a. [1. testisfacio].—
I To bear witness, give evidence, attest, testify (class.; esp. freq. in Cic.; cf. testor).
A Lit.:
haec cum maxime testificaretur, in vincula conjectus est,Cic. Verr. 2, 5, 7, § 17.—With obj.-clause:
testificantur illi Quinctium non stitisse,Cic. Quint. 6. 25;
testificor, denuntio, ante praedico, nihil M. Antonium, etc.,id. Phil. 6, 3, 5; id. de Or. 2, 55, 224; id. Or. 10, 35:
licet Te memorem dominae testificere tuae,Ov. A. A. 2, 270.—With rel.-clause:
testificaris, quid dixerim aliquando aut scripserim,Cic. Tusc. 5, 11, 33.—Absol.:
ut statim testificati discederent,Cic. Caecin. 16, 45.—
B Transf., to show, demonstrate, exhibit, publish, bring to light, etc.:
testificabar sententiam meam,Cic. Att. 8, 1, 2:
amorem meum,id. Fam. 2, 4, 2:
auctam lenitatem suam,Tac. A. 14, 12:
edicto non longam sui absentiam fore,id. ib. 15, 36: antiquas opes. Ov. F. 2, 302:
hospitis adventum dei,id. ib. 1, 240; cf.:
natalem tuum,id. Am. 1, 8, 94.—
II To call to witness (rare); deos hominesque amicitiamque nostram testificor, me tibi praedixisse, etc., Cael. ap Cic. Fam. 8, 16, 1; Cic. Att. 10, 9, A. 1:
homines, deam,Ov. H. 20, 160; 21, 134:
Stygiae numen aquae,id. F. 5, 250.— Hence,?*! testĭfĭcātus, a, um, in a pass. sense:
mihi nota fuit et abs te aliquando testificata tua voluntas omittendae provinciae,made known, averred, exhibited. Cic. Att. 1, 17, 7:
mira sed et scaenā testificata loquar,Ov. F. 4, 326.