tŏtĭens — Lewis & Short
tŏtĭens or tŏtĭes, adv. num.tot,
totiens, quotiens praescribitur, Paeanem citare,Cic. de Or. 1, 59, 251:
neque quotiens verbum aliquod est scribendum nobis, totiens, etc.,id. ib. 2, 30, 130:
illud soleo mirari, non me totiens accipere tuas litteras, quotiens a Quinto mihi fratre afferantur,Cic. Fam. 7, 7, 1:
quotienscumque dico, totiens mihi videor, etc.,id. Clu. 18, 51.—
moverat eum subeunda dimicatio totiens, quot conjurati superessent,Liv. 2, 13, 2.—
tot praetores in Siciliā fuerunt: totiens apud majores nostros Siculi senatum adierunt, totiens hac memoriā,Cic. Verr. 2, 2, 60, § 146:
velim mihi ignoscas, quod ad te scribo tam multa totiens,id. Att. 7, 12, 3:
qui pro republicā seditiosum civem totiens compescuisset,Quint. 11, 1, 40:
quos ego sim totiens jam dedignata maritos,Verg. A. 4, 536:
ter die claro totiensque gratā Nocte,Hor. C. S. 23; Sen. Q. N. 6, 1, 2; Tac. A. 12, 60.