trĭpartītus — Lewis & Short
trĭpartītus or -pertītus, a, um,
Part. [ter-partior],I divided or divisible into three parts, threefold, tripartite (rare, but good prose):
ea causa tripertita erit in accusatione,Cic. Verr. 2, 3, 5, § 12:
qui tripertitas orbis terrarum oras atque regiones notavit,id. Sest. 61, 129:
tripartita ab iis inducitur ratio bonorum,id. Ac. 1, 5, 21:
divisio tripartita (al. tripertita),id. Off. 3, 2, 9:
exercitus,Tac. A. 2, 74:
jus privatum, quod tripartitum est,Just. Inst. 1, 1, 4.— Substt
1 Trĭpertīta, ōrum, n., the title of a treatise by Sex. Aelius:
exstat illius (Sex. Aelii) liber, qui inscribitur Tripertita,Dig. 1, 2, 2, § 38.—
2 Trĭpertīta, ae, f., the title of a comedy by Novius, Non. 218, 15.—Adv.: trĭpartītō (-pertītō), in or into three parts:
qui bona dividit tripertito,Cic. Tusc. 5, 13, 40:
tripartito divisus equitatus,Caes. B. G. 7, 67; Hirt. B. G. 8, 33:
Caesar partitis copiis ... adit tripartito,Caes. B. G. 6, 6:
aggreditur urbem,Liv. 21, 7.