turgĭdus — Lewis & Short
turgĭdus, a, um, adj.turgeo,
membrum tumidum ac turgidum,Cic. Tusc. 3, 9, 19:
oculi,Plaut. Mil. 4, 3, 15:
labra,Mart. 6, 39, 8:
venter,App. M. 6, p. 176, 40; cf.:
aqua subter cutem fusa turgidus,Plin. 7, 45, 46, § 148:
haedus, Cui frons turgida cornibus,Hor. C. 3, 13, 4:
loca semine,Lucr. 4, 1034:
mare,Hor. C. 1, 3, 19; cf.:
fluvii hibernā nive,id. ib. 4, 12, 4:
vento vela,id. ib. 2, 10, 24; Ov. Am. 2, 11, 42:
(femina),i. e. pregnant, id. A. A. 2, 661.—
oratio,Petr. 2, 6:
Alpinus,Hor. S. 1, 10, 36:
alto fastu,Claud. Laud. Stil. 2, 158.