ultĭo — Lewis & Short
ultĭo, ōnis, f.ulciscor,
I a taking vengeance, avenging, revenge (not ante-Aug.; cf.
vindicta): quamquam serum auxilium perditis erat, tamen ultionem petens,Liv. 31, 24, 1:
ultionem violatae per vim pudicitiae confessa viro est,id. 38, 24, 10:
inhumanum verbum est et quidem pro isto receptum, ultio,Sen. Ira, 2, 32, 2:
voluptas ultionis,Quint. 5, 13, 6; cf. id. 7, 4, 33; Sen. Ira, 2, 32, 3; 3, 3, 3; 3, 4, 4; 3, 5, 8; 3, 27, 1; id. Clem. 1, 27, 1; 1, 27, 2; Tac. A. 2, 13; 3, 7; 4, 25 fin.; Suet. Tib. 25; Juv. 13, 2; 191 al.—Personified as a deity:
aram Ultioni statuendam,Tac. A. 3, 18.—With gen. of the passion, indulgence: si ultio irae haec et non occasio cupiditatis explendae esset, Liv. 7, 30, 14.