ūmectus — Lewis & Short
ūmectus (less correctly hū-), a, um, adj.umeo,
I of a moist nature, moist, damp, wet (ante- and post-class. for umidus): terra exhalat auram atque auroram umidam, umectam, Pac. ap. Varr. L. L. 5, 4, 9, § 24:
locus umectus,Cato, R. R. 6, 3; Varr. R. R. 1, 24, 4; Lucr. 4, 634:
sapor vini,Pall. Oct. 14, 18:
qualitas caeli,id. 1, 16, 6.—Comp.:
ventres umectiores,Macr. S. 7, 15 med.:
nubes,App. de Deo Socr. p. 47.—Sup.:
mulier umectissimo est corpore,Macr. S. 7, 6 med.; 7, 10.